Σινεμά

10 δραματικές ταινίες που κατέληξαν κωμωδίες…

The Room
The Room

Η διαδικασία παραγωγής μπορεί να είναι δύσκολη ακόμα και στις καλύτερες στιγμές και μερικές φορές ακόμα και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων δεν είναι σαφές τι είδους ταινία πραγματικά γυρίζεται. Ενώ ένας σκηνοθέτης και η δημιουργική ομάδα του θα μπορούσαν να έχουν σκοπό να δημιουργήσουν κάτι απίστευτα σοβαρό, μπορεί να καταλήξει να είναι ακούσια ξεκαρδιστικό.


Θα μπορούσε να οφείλεται στις ερμηνείες, τις περίεργες επιλογές επεξεργασίας ή το σενάριο που τα ξεκίνησε όλα λάθος, αλλά μερικές φορές οι ταινίες καταλήγουν να είναι πολύ πιο αστείες από ό, τι μάλλον θα έπρεπε. Οι ταινίες αυτές μπορεί να μην καταφέρνουν πάντα να περάσουν τον σκοπό των δημιουργών τους, αλλά χαρίζουν απίστευτες στιγμές γέλιου και γι΄αυτό τις αγαπάμε.


10 Τιμητική αναφορά: The Star Wars Prequels (1999-2005)

Όλα τα τρέιλερ των The Star Wars Prequels (1999-2005)


Ίσως κάποιες από τις κριτικές που ασκήθηκαν στα πρίκουελ του Star Wars ήταν αδικαιολόγητες, αλλά υπάρχουν πολλές στιγμές σε αυτή την τριλογία, που είναι πολύ πιο αστεία, από όσο θα έπρεπε. Υπερβολικά περίπλοκες ατάκες, υπερβολικές αντιδράσεις από τους ρομαντικά συνδεόμενους πρωταγωνιστές, Anakin και Padme, και διάφορα λάθη και ανοησίες έχουν ως αποτέλεσμα, η σειρά prequel του Star Wars να αναβιώνει συνεχώς στα διαδικτυακά memes. Για να μην αναφέρουμε μερικά από τα εγγενώς κακά CGI! Μπορεί να συζητιέται από τον κόσμο για λάθος λόγους, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την τριλογία prequel να φέρει επίσης μια σειρά από πρωτότυπες ιδέες στον γαλαξία του Star Wars.


9 The Room (2003)

The Room (2003)


Ο Tommy Wiseau έγινε θρύλος των “ταινιών – Β” λόγω του The Room. Ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός βάλθηκαν να δημιουργήσουν μια αυθεντική κινηματογραφική εμπειρία, αλλά έκτοτε θεωρείται ως μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών. Υπάρχει ένα επίπεδο γνήσιας σκληρής δουλειάς, που συνέβαλε σε αυτό το κομμάτι. Ωστόσο, παρά το πόσο σοβαρό επρόκειτο να είναι, τα αποτελέσματα της παραγωγής γνώρισαν μια λατρεία από το κοινό εξαιτίας του περίεργου σεναρίου και των σχεδόν απίστευτων ερμηνειών. Πράγματι, σκηνές όπως το εμβληματικό “Oh, hi Mark” και η ακολουθία των ανθοπωλείων διαθέτουν έναν ιδιαίτερα περίεργο διάλογο. Το The Room είναι τόσο διαβόητο, που έχει γυριστεί μια ταινία για την εξέλιξή του με τίτλο The Disaster Artist.


8 Masters Of The Universe (1987)

Masters Of The Universe (1987)


Το Masters of the Universe ήταν σε κάποια φάση ένα τεράστιο franchise, που επωφελήθηκε από τα κέρδη από τις αμέτρητες πωλήσεις παιχνιδιών και τις ατελείωτες διαφημιστικές καμπάνιες, μαζί με την πολύ αγαπημένη σειρά κινουμένων σχεδίων. Η παραγωγή ζωντανής δράσης υποτίθεται ότι θα ανέβαζε το concept και θα δημιουργούσε ένα franchise φαντασίας που θα ανταγωνιζόταν το Lord of the Rings ή, τουλάχιστον, τις ταινίες Conan. Το κάστινγκ του Dolph Lundgren δεν ήταν απαραίτητα το πρόβλημα, αλλά τα κάκιστα εφέ και το τραγικό σενάριο σίγουρα δεν βοήθησαν τον ηθοποιό. Η αφήγηση δεν αντικατοπτρίζει αυτό που γνώριζαν οι θαυμαστές για το Masters Of The Universe και κάθε χρόνο που περνούσε, τα γραφικά γινόντουσαν ακόμη πιο ξεκαρδιστικά.


7 Batman And Robin (1997)

Batman And Robin (1997)


Η εμφάνιση του Τιμ Μπάρτον στο Caped Crusader άλλαξε την εικόνα του Μπάτμαν, προσθέτοντας σοβαροφάνεια σε αντίθεση με την αρχική τηλεοπτική εκπομπή. Το Batman & Robin, όμως, έκανε τον Dark Knight να μεταμορφωθεί ξανά σε κάτι γελοίο. Οι περίεργοι διάλογοι υποδηλώνουν ότι το σενάριο του Batman & Robin είχε γραφτεί με τρόπο, ώστε να μην είναι σοβαρό. Ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί την εικόνα των DC Comics. Το κάστινγκ, τα κοστούμια και η πλοκή οδήγησαν σε πολλά γέλια. Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ φάνηκε να φοράει κάτι εντελώς ακατάλληλο, καθώς αγωνιζόταν σε μια μεγάλη μεταλλική δεξαμενή για κοστούμι, ενώ η απεικόνιση του Bane μοιάζει σχεδόν σαν παρωδία.


6 The Wicker Man (2006)

The Wicker Man (2006)


Ο Νίκολας Κέιτζ έχει παίξει σε μερικές πολύ κακές ταινίες και υπάρχει ακόμη και η θεωρία των θαυμαστών ότι παίζει επίτηδες “άσχημα”, όταν γνωρίζει ότι η παραγωγή πρόκειται να αποτύχει. Το Wicker Man είναι κάποια κωμωδία επόμενου επιπέδου, με την ψυχολογική φρίκη να προσπαθεί να τρομοκρατήσει το κοινό του. Από την κυκλοφορία της η ταινία έχει μετατραπεί σε πολλά memes χάρη στις γελοίες σκηνές δράσης και μια ερμηνεία από τον Κέιτζ, που κάνει την ερμηνεία του για το Ghost Rider να φαίνεται συμβατική. Είναι σίγουρο ότι κανείς δεν θα ξεχάσει τη σκηνή με τις μέλισσες και το ουρλιαχτό του Κέιτζ, ο οποίος σίγουρα φαινόταν επίμονος, για να μάθει πώς ο Wicker Man κάηκε με έναν εντελώς γελοίο τρόπο. Αυτό είναι ένα άλλο έργο που έχει συγκεντρώσει την αγάπη του κόσμου για όλους τους λάθος λόγους.


5 The Mummy (2017)

The Mummy (2017)


Το Dark Universe ήταν ένα franchise που η Universal Pictures προσπάθησε να ξεκινήσει ξανά και ξανά. Οι προσπάθειες ήταν εξαιρετικά ανεπιτυχείς, με κάθε παραγωγή που κυκλοφορούσε να επικρίνεται χειρότερα και με περισσότερη κακία. Η Μούμια θα έπρεπε να ήταν ένα σίγουρο στοίχημα για κάθε παραγωγή. Αλλά υπήρχε κάτι εντελώς αστείο στο ότι ο Τομ Κρουζ προσπάθησε να επιβιώσει από αυτήν την αρχαία αιγυπτιακή απειλή, εφαρμόζοντας κάποια από τα εμπορικά σήματα κατατεθέν του, που χρησιμοποιεί στο Mission Impossinle, προσθέτωντας περιττή σοβαρότητα σε μια πλοκή, που σίγουρα δεν ταιριάζει με αυτόν τον τόνο.


4 Judge Dredd (1995)

Judge Dredd (1995)


Το Judge Dredd είναι ένα κλασικό του κόσμου των κόμικ και το reboot του Dredd απέδειξε ότι η ιδέα θα μπορούσε πραγματικά να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. Την εποχή της κυκλοφορίας του Judge Dredd το 1995, όμως, η τεχνολογία και οι κινηματογραφικές τεχνικές απλώς δεν ήταν διαθέσιμες, για να ευδοκιμήσει ακόμα η ιστορία. Η απόδοση του Sylvester Stallone σε αυτήν την ταινία δεν είναι και η καλύτερη δουλειά του (αν και πιθανότατα παρεμποδίστηκε από το φθηνό και κολλώδες κοστούμι) και ούτε τα φθηνά οπτικά εφέ της ταινίας, βοήθησαν.


3 Wild Wild West (1999)

Wild Wild West (1999)


Μια ταινία για την οποία ακόμη και ο Γουίλ Σμιθ ντρέπεται λίγο. Το Wild Wild West μοιάζει με ένα τέλειο καλοκαιρινό blockbuster στην ιδέα, αλλά στην εκτέλεση, είναι ίσως ένα από τα χειρότερα του είδους. Ένα sci-fi/steampunk γουέστερν, με περίεργα γραφικά, που σώζουν ένα σενάριο που προσπαθεί να κατανοήσει πλήρως τη δική του ιστορία. Είναι το χάρισμα του καστ που επιτρέπει σε αυτό το σάπιο θέαμα, να έχει στην πραγματικότητα αρκετή γοητεία για να λειτουργήσει κατά κάποιο τρόπο ως λειτουργική ταινία. Η ταινία φαίνεται γελοία σε μεγάλο βαθμό λόγω του κακού σχεδιασμού κοστουμιών της, που κάνει τους ηθοποιούς να ντρέπονται και να νιώθουν άβολα, καθώς και τη σφιχτή ερμηνεία του Kenneth Branagh ως κακού της ταινίας, ο οποίος φαίνεται να είναι σε άλλη ταινία ως υπερ-κορυφαίος παγκόσμιος κατακτητής Από τα γιγάντια μαγνητικά περιλαίμια μέχρι τα ιστορικά ανακριβή ρούχα, πρέπει να έκαναν το μεγαλύτερο μέρος του καστ μάλλον να αισθανθεί αρκετά ανόητο, τη στιγμή που περπατούσε στο πλατό.



2 Twilight (2008)

Twilight (2008)

Η σειρά Λυκόφως έχει πολλούς σκληρυπυρηνικούς θαυμαστές και έχει εξελιχθεί σε ένα franchise ταινιών που εξακολουθεί να αντέχει καλά στο είδος του. Ωστόσο, η αρχική ταινία είναι, επίσης, γεμάτη ξεκαρδιστικές στιγμές, με τις επιλογές υποκριτικής και το μοντάζ να αναγκάζουν την ιστορία να παραμείνει σχεδόν σιωπηλή. Η Μπέλα και ο Έντουαρντ θα μπορούσαν να έχουν κάνει τους θαυμαστές του Twilight να ανατριχιάζουν με τις ενέργειές τους, ενώ σε κανέναν από τους δυο, δεν φαινόταν να του επιτρέπεται να δείξει κάποιο από τα συναισθήματα της στιγμής στο πρόσωπό τους. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετά στοιχεία στην ταινία, που σας επιτρέπουν να απολαύσετε τα σοβαρά σημεία της ταινίας και να γελάσετε με τις σκηνές που προσφέρουν γέλιο.


1 Indiana Jones And The Kingdom Of The Crystal Skull (2008)

Indiana Jones And The Kingdom Of The Crystal Skull (2008)


Ο Ιντιάνα Τζόουνς ενέπνευσε κινηματογραφιστές και παραμυθάδες σε όλο τον κόσμο. Η σειρά περιπέτειας αιχμαλώτισε τη φαντασία του κοινού, οπότε η επιστροφή στον κόσμο θα έπρεπε να ήταν ένα καλοδεχούμενο θέαμα. Το Kingdom of the Crystal Skull δεν ήταν αυτό που οι οπαδοί είχαν στο μυαλό τους. Είτε πρόκειται για την περίεργη σκηνή με τον Ιντιάνα να μετακινείται πάνω σε αμπέλια και πιθήκους, είτε για την παράλογη τελική αποκάλυψη όλων των ειδών εξωγήινων, που κρύβονται πίσω από τη βυζαντινή πλοκή της ταινίας, υπάρχουν πολλά που κάνουν τον θεατή να γελάει. Η γοητεία των στοιχείων της πρωτότυπης τανίας είναι ακόμα παρούσα, αλλά πιθανότατα υποτίθεται, ότι ήταν περισσότερο δραματική και τρομακτική, παρά ξεκαρδιστική.